Category Archives: Uncategorized

Life in 2020

Wasn’t everyone, at some point in upper primary or lower secondary school, tasked with writing an essay about Life In The Future? Today’s one day when some of those predictions come true (and most don’t), so here’s my contribution to that particular homework genre. Written in Welsh (here’s that original), but translated below with my ten-year-old’s grammar cleaned up somewhat.

Come with me now, then, back through the mists of time, to an age when fast fashion was unheard of, there was only one Severn crossing, and Pluto was still a planet…

Life in 2020
Sunday-29-1-1984

7.00. “Hello Rhys. Tea or coffee today?” asks my robot. “Tea” I say. This happens every morning at seven. After I drink the tea, I go into the floor mover. I press the button “Living room.” The floor mover is similar to lifts from the old days. Anyway, the doors open to a fairly small room with a panel of buttons in its middle. I sit on a chair and press the buttons: “Breakfast,” “Grapefruit,” “Egg,” “Sausage,” “Bacon,” and “End.” A few odd sounds and a small paper comes out of the panel. This is what’s on the paper:

BREAKFAST.
Grapefruit – Ready in 15 seconds.
Egg, Sausage and Bacon – Ready in 2 minutes.
Tea or Coffee?

I press “Tea” and a cup of tea and a grapefruit come to my chair. Press “Table”, and a table emerges from a hole in the floor. Before leaving, my robot reminds me to choose my lunch now. I press more buttons and the robot tells me to be here at one o’clock promptly. This is the procedure every meal time. I press “End” and the table goes down to be cleaned before lunch.

I press the “Computer” button. The machine emerges from the hole in the floor. This computer doesn’t have any buttons. It can speak and understand your voice. I say, “News.” The machine starts. “These are the headlines. One thousand robots go on strike in a rocket factory in Manchester. Dyfed’s schoolchildren go on a trip to the planet Pluto today. The Senate meets today to discuss a tunnel for mobiles under the River Severn.” I press the button, “End.” Down goes the computer, back into the hole.

I press “Videophone.” The gadget comes up from the floor. I lift the receiver and put the camera in the right place. I type my cousin’s number on the special panel. I wait a second. Then I see his picture in his house in London, he too is on holiday. I have a friendly little chat and arrange to go and see him after lunch.

About 12.00. My leisure is interrupted by the deafening noise of the videophone. A call for me. I’m supposed to go to the Dyfed Robots work centre, where I’m employed. A bug in the work program has made the robots run wild. I rush to the mobile. I press the buttons, “Factory” and “500 kilometres an hour.” I hold tight – and within seconds I’ve completed the journey of ten kilometres. After three quarters of an hour of pressing buttons, everything’s back in its place in the centre.

1.00. Back home for lunch.

1.30. Back into the mobile. I press the buttons “London” and “400 kilometres an hour.” I sit back comfortably and read a book. Reaching London at last, I see my cousin. A day’s holiday for us both. An afternoon in a special exhibition called “Life in the eighties.” I see wonders. Only one robot and that a very awkward and clumsy one. (Oh dear, think about making a meal without the help of one of these!) I see the ZX81. This is terribly old-fashioned, row after row of silly buttons and only 16k of memory – this was really only a toy for small children. But still, a million people bought it – something hard to believe.

But the greatest wonder was a gadget called a car. A huge box on wheels using something called petrol and belching dirty smoke sometimes too. An expensive gadget swallowing costly liquid. Clothes! People washed and ironed clothes in those days. Thank goodness for cheap clothes you can throw away after a week of wearing them.

An interesting afternoon, but all good things must come to an end and I go home over the second Severn bridge. Call at the doctor. Stand in front of the large screen which tells me that I am well. After a tasty meal, I play chess against the computer. The game carries on for hours but in the end the same thing happens time after time – the computer wins.

I chat to my robot about the day’s events. The robot in its turn will put a summary of all the events into a special book called a “diary.” After a year the robot will give me this book to keep, and maybe I’ll give it to my children – who knows. I close my eyes and go to sleep after a very busy day. Good night!

Bywyd yn 2020

Siŵr iawn bod pawb, rywbryd yn yr ysgol gynradd neu’n gynnar yn yr ysgol uwchradd, wedi cael gwaith cartref ar Fywyd yn y Dyfodol. Y testun wnaeth Mr John osod i ni ym mlwyddyn 5 yn y Dderwen oedd Bywyd yn 2020 (isod, heb gywiro gramadeg, treiglo na sillafu), ac am wn i, heddiw yw’r diwrnod i mi weld pa mor agos ati oeddwn i...

Bywyd yn 2020
Dydd Sul-29-1-1984

7.00. “Helo Rhys. Te neu goffi heddiw?” mae fy robot yn gofyn. “Te” meddwn innau. Mae hwn yn digwydd bob bore am saith. Ar ôl yfed y te, mynd i mewn i’r symudwr llawr. Gwasgu’r botwm “Ystafell fyw.” Mae’r symudwr llawr rhywbeth yn debyg i lifftiau ‘slawer dydd. Beth bynnag, mae’r drysau’n agor i ystafell weddol o fach a panel o fotymau yn ei chanol. Rwyf yn eistedd ar gadair a gwasgu’r botymau: “Brecwast,” “Grawnffrwyth,” “Wy,” “Sosej,” “Bacwn,” a “Diwedd.” Ychydig o synau od ac mae papur bychan yn dod allan o’r panel. Dyma beth sydd ar y papur:

BRECWAST.
Grawnffrwyth – Barod mewn 15 eiliad.
Wy, Sosej a Bacwn – Barod mewn 2 funud.
Te neu Goffi?

Gwasgu “Te” a dyma gwpanaid o de a grawnffrwyth yn dod at fy nghadair. Gwasgu “Bwrdd” a dyma fwrdd yn dod allan o dwll yn y llawr. Cyn mynd, mae fy robot yn fy atgoffa i ddewis fy nghinio yn awr. Gwasgu rhagor o fotymau ac mae’r robot yn dweud wrtha i am fod yma an un yn brydlon. Dyma’r drefn bob pryd bwyd. Rwyf yn gwasgu “Diwedd” ac mae’r bwrdd yn mynd i lawr i gael ei lanhau erbyn cinio.

Gwasgu’r botwm “Cyfrifiadur.” Allan o’r twll yn y llawr daw’r peiriant. Cyfrifiadur heb fotymau yw hwn. Mae’n medru siarad a dehongli eich llais. “Newyddion” rwyf yn dweud. Dyma’r teclyn yn dechrau. “Dyma’r penawdau. Mil o robotiaid yn mynd ar streic mewn ffactri rocedi yn Manceinion. Plant ysgolion Dyfed yn mynd ar drip i’r blaned Pliwto heddiw. Mae’r Senedd yn cyfarfod heddiw i drafod cael twnel i fobilau o dan yr Afon Hafren.” Gwasgu’r botwm “Diwedd.” Lawr a’r cyfrifiadur i’r twll.

Gwasgu “Fideoffon.” Daw’r teclyn i fyny o’r llawr. Rwyf yn codi’r derbynnydd a rhoi’r camera yn y lle priodol. Teipio rhif fy nghefnder ar y panel arbennig. Aros am eiliad. Gweld ei lun yn ei gartref yn Llundain, yntau hefyd ar wyliau. Cael sgwrs fach gyfeillgar a threfnu mynd i’w weld ar ôl cinio.

Tua 12.00. Mae fy hamddena yn cael ei dorri ar draws gan swn byddarol y fideoffon. Galwad i mi. Rwyf i fod i ddod i ganolfan waith Robotiaid Dyfed lle rydwyf yn gweithio. Mae nam yn y rhaglen waith yn peri i’r robotiaid redeg yn wyllt. Brysio i’r mobil. Gwasgu’r botymau “Ffactri” a “500 kilomedr yr awr.” Dal yn dynn – ac ymhen eiliad rwyf wedi cwblhau’r daith o ddeg kilomedr. Ar ol tri chwarter awr o wasgu botymau, mae popeth yn ei le yn y ganolfan.

1.00. Adre i ginio.

1.30. I mewn i’r mobil. Gwasgu’r botymau “Llundain” a “400 kilomedr yr awr.” Eistedd yn ol yn gysurus a darllen llyfr. Cyrraedd Llundain o’r diwedd, a gweld fy nghefnder. Diwrnod o wyliau i ni’n dau. Prynhawn mewn arddangosfa arbennig o’r enw “Bywyd yn yr wythdegau.” Gweld rhyfeddodau. Dim ond un robot a hwnnw’n lletchwyth a thrwscwl iawn. (O diar, meddyliwch am wneud prydiau bwyd heb help un o’r rhain!) Gweld y ZX81. Mae hwn yn hen ffasiwn ofnadwy, rhes ar ol rhes o fotymau gwirion a dim ond 16k o gof – tegan plant bach yn unig oedd hwn. Ond eto, roedd miliwn o fobl wedi ei brynu – rhywbeth anodd ei gredu.

Ond y rhyfeddod mwyaf oedd teclyn o’r enw car. Bocs enfawr ar olwynion yn defnyddio rhywbeth o’r enw petrol ac yn pesychu hen fwg brwnt ambell waith. Teclyn drud yn llyncu hylif costus. Dillad! Roedd pobl yn golchi a smwddio dillad yr adeg yna. Diolch am ddillad rhad gallwch ei thaflu i ffwrdd ar ol wythnos o wisgo.

Dyna brynhawn diddorol, ond rhaid i bob peth da ddod i ben ac adre a mi dros ail bont Hafren. Galw gyda’r meddyg. Aros o flaen y sgrin fawr a hwnnw’n dweud fy mod yn holliach. Ar ôl cael pryd o fwyd blasus, chwarae gwyddbwyll gyda’r cyfrifiadur. Mae’r gêm yn mynd ymlaen am oriau ond yn y diwedd yr un peth sy’n digwydd tro ar ôl tro – y cyfrifiadur sy’n ennill.

Cael sgwrs a fy robot am holl ddigwyddiadau’r dydd. Bydd y robot yn ei dro yn rhoi crynodeb o’r digwyddiadau i gyd i mewn i lyfr arbennig o’r enw “dyddiadur.” Ar ôl blwyddyn bydd y robot yn rhoi y llyfr hwn i mi i gadw am byth ac efallai rhoi i fy mhlant – pwy a wyr. Cau fy llygaid a mynd i gysgu ar ôl diwrnod prysur iawn. Nos da!